Een column voor Lotje&co - nummer 30 (Winter 2018-2019)
Onze jongens zijn bijna zes jaar en de extra zorg die onze kinderen vragen is onderdeel van ‘het normale leven’. Ons normale leven. De vakantieweken zijn we vooral in praktische zin ‘doorgekomen’. Het zesde jaar op rij zonder vakantiebestemming. Het autisme van Maurits en de cerebrale parese van Willem zijn een verrekte lastig duo en om daar je geluk twee weken lang op een vreemde plek mee te beproeven. We nemen de tientallen ‘gaan jullie echt niet op vakantie?’-vragen voor lief en de daaropvolgende meewarige blikken proberen we te negeren. We zetten ons laatste restje vriendelijkheid in om ongevraagde adviezen glimlachend in ontvangst te nemen: ‘Hey, je moet ook aan jezelf denken hè’, gevolgd door een enthousiast verhaal hoe zij als jonge ouders hun jonge kinderen bij opa en oma dropten en de tijd van hun leven hadden in Rome, Londen of Parijs. En dat recept elk jaar herhalen. ‘Moet je écht doen, hoor, als het lukt’. 
En dat lukt niet. Dat prachtige setje kinderen van ons is geen vakantiemateriaal én ook niet geschikt om ergens een weekend onder te brengen. 
Ons normale leven staat zo ver af van het leven dat als ‘normaal’ gezien wordt. Sinds de publicatie van mijn boek en de vele reacties erop ben ik er achtergekomen dat ‘normaal’ voor iedereen anders is. Steeds achter Willem aan klauteren en samen van de glijbaan af in de speeltuin is mijn normaal. Voor de vader aan het tafeltje achter zijn laptop is het normaal dat hij zijn kinderen gewoon lekker zijn gang laat gaan en ongestoord doorwerkt, terwijl ik tien meter verderop bij de ballenbak zijn huilende zoontje troost. 
Toch ben ik me er dagelijks van bewust dat ons normaal anders is. Tijdens het aankleden van mijn kinderen. Tijdens het eten geven. Tijdens het brengen en halen van school. Tijdens de nog steeds uitermate moeizame communicatie. Tijdens de vele gebroken nachten. Het is de verborgen kant van ons leven. Het onophoudelijke gevecht achter de gesloten gordijnen. Daarbuiten gaat het altijd goed. ‘We zijn er nog lang niet, maar de jongens gaan zo vooruit.’ En ook dat is waar. Ze doen het goed, ze zijn lief, ze zijn knap.
‘Het kan toch allemaal nog erger’, zeg ik tegen Jip in het kinderspeelparadijs. We gunnen onszelf een paar minuten om de inmiddels koud geworden koffie op te drinken, onze ogen onaflatend gericht op onze spelende kinderen. In mijn ooghoek zie ik Jip glimlachen. Ze zijn misschien anders, maar ze zijn zo blij. Ik denk aan een van de tips in de lezing die ik binnenkort geef. 
Na regen komt zonneschijn. Maar het gaat altijd weer regen. Geniet van de zon.
Toch ben ik me er 
dagelijks van bewust
dat ons normaal
anders is...

Het ebook van Ik kan er nét niet bij - met nieuwe cover - is in prijs verlaagd en kost nu slechts
€ 5,99 bij o.a. Libris, Bookspot en Bol.com
Een berichtje van Lotje&co.
als ouder-van hoef je er niet alleen voor te staan
Als ouder-van sta je er geregeld alleen voor, maar dat hoeft natuurlijk niet. Want bij Lotje&co kennen we elkaars problemen, zorgen en herkennen we zoveel in elkaars verhalen.
Lotje&co is er voor jou, de ouder en brus van een zorgintensief kind. Omdat wij het zo ontzettend belangrijk vinden dat je je niet meer alleen voelt, dat er een plek is waar je thuiskomt en waar je vrienden vindt die er altijd voor je zijn. Waar je stoom kunt afblazen, met rode wangen kunt denken ‘oooo het kan nog erger’ of waar je gewoon even een moment voor jezelf creëert. Momenten die zo schaars zijn, maar zo nodig om overeind te blijven.
Hoe groter onze community hoe meer mensen je vindt waarmee je een klik hebt, met wie je je verhaal kunt delen of door wie je geïnspireerd wordt. Samen maken we de community groter, wij door met een bevlogen team de verhalen te schrijven, te delen en op te halen. En als vriend van deze community maak jij dat werk mogelijk. Dus als jij vindt dat wij ons werk goed doen sluit je aan en word vriend van Lotje&co. Want samen maken we Lotje&co mogelijk.
Wil je reageren op deze column? Dat kan via het formulier hieronder.
Verzenden
Bedankt!
Back to Top